Een machtig mooie plaat van Bolnes B1. Arie Troost (2e staande vanaf rechts), Jan van Hees (uiterst links gehurkt) en klasbak Koos van Weijen (beide handjes ondersteuning zoekend op het gras) speelden later de meeste wedstrijden in het keurkorps van Bolnes. 

 

Zaterdagmiddag 19 maart 1966. Het is feest aan de lange zijde van de Mauritsweg! Rijsoord stuurt Maasdam met een 5-1 nederlaag naar huis. Henk Bestebreurtje schiet onbedaarlijk hard de 3-1 achter doelman Kranendonk. Arbiter Vink staat er met z’n neus bovenop. Rijsoord gaat vanmiddag kampioen worden en speelt volgend seizoen in de 3e klasse. 

 

Elf strijders van Slikkerveer uit het kampioenselftal van 1956. De clubvlag wappert sierlijk boven het hoofd van Aart van Pelt. Paul Ambachtsheer (links staand) en Nico van der Spoel (2e van rechts staand) showen hun bezweten shirts. Doelman Bas van Vugt laat de spanwijdte van zijn machtige rechterkeepershand zien.

 

ASWH-RVVH. Het is 18 maart 1972. RVVH formeert de ‘muur’. Van links naar rechts zijn Daan van Hamburg (5), Han van Loon, Kees Steketee (7), aanvoerder Arnold Monster, Jan Schouten (4), Johan Lagendijk (8) en Piet van der Spoel uiterst rechts in afwachting op het fluitsignaal van de dominante arbiter Van Laar. Dik 1500 toeschouwers zien ASWH vanmiddag met 2-1 winnen.

 

Ridderkerker Jan de Jong werd kampioen van Dordrecht.

Uiterst rechts begeleidt Jan de Jong de aan het hoofd gewonde Rijsoord-speler Kees van de Berg naar de kleedkamer.

 

Zaterdag 17 mei 1969.


Bloed aan de paal? Nee, aan de schedel. We zien het verbonden hoofd van Kees van de Berg. Het is  toevalligerwijs ook de kruin van de bloedfanatieke rechtsback van Rijsoord dat deels schuil gaat achter een witte tulband. Dat belooft doorgaans niet veel goeds. Volgens de aanwezige verslaggever is zijn hoofdwond kennelijk ook nog niet goed uitgeslapen want het is een gapende… Nu is het bij helder zicht al lastig om de beginpunten van een ritssluiting te vinden, laat staan bij half verblinde ogen, vanwege een in de gauwigheid in elkaar geflanst stuk noodverband. Maar bikkel Kees is gelukkig nog mans genoeg om eerst z’n trainingsjack dicht te ritsen. Een deken om de rug geeft wat extra warmte en vangt wellicht nog wat bloedspatjes op. Het zijn niet de minste broeders die Kees richting de safety zone dirigeren. Wie zijn deze ‘Samaritanen’ op deze aangrijpende plaat rondom het slachtoffer. Links trekt Aart van Dijl het deken strak aan. Als succestrainer gaf hij het stokje dit seizoen over aan Jan Isendoorn. Maar Aart voelt zich nu toch geroepen om even bijstand te verlenen aan één van zijn oud-cracks. Zijn blik in de lens insinueert bedenkelijke lichaamstaal. Iets in de trant van: ‘Moet dat nou, zo’n foto op dit moment’? De man met de knoestenkop is verzorger Dirk van der Poel. Dat zie je niet vaak meer vandaag de dag. Een medicijnman op een paar gele wereldklompen. Dirk woonde aan de Mauritsweg en nam nooit de hoofdingang bij de club maar sneed altijd af via zijn eigen loopplank over het naastgelegen slootje. Op zich ook wel begrijpelijk met zulke kolossale klompen. Het gezicht van de verzorger weerspiegelt de indruk die een verzorger typeert: zorgelijk! Maar uiterst rechts hobbelt er weliswaar een kleine maar toch best wel grote meneer mee. Het is Jan de Jong. Vandaag fungeert Jan tijdens de bekerwedstrijd tegen Monster (1-0) als tijdelijke elftalleider. Nou één van je eerste taken is dan met de geblesseerde meelopen richting kleedkamer. Jan de Jong ’s leven is volledig ingevuld door twee dingen: voetbal en tuinieren. Als voetballer zette Jan zijn eerste noppen in het modderveld bij de watertoren van Slikkerveer. „Ik speelde daar in B1 en A1 en kwam niet hoger dan Slikkerveer 2. Later bij het veld aan de Veerweg, vlakbij het pontje, heb ik daar met Gerrit Boomgaards nog het eerst opkomende gras met een zeis gemaaid.” Omdat Jan veronderstelde bij Rijsoord een grotere kans te maken om het eerste te halen verkaste hij naar Rijsoord. „Daar speelde ik vijf keer in het eerste en alle vijf wedstrijden gingen verloren.” Bij Rijsoord groeide hij uit tot een meer dan gerespecteerd leider en vooral jeugdtrainer. „Wat ze tegenwoordig met z’n tienen doen deed ik toen in m’n uppie.” Jan bleek vooral organisatorisch veel in z’n mars te hebben. Vanuit de KNVB ontving hij ooit een eervolle vermelding vanwege zijn kwaliteiten. Ook was hij de initiator achter diverse toernooien waarvan sommige speciaal georganiseerd ten bate van het poliofonds. Na Rijsoord vertrok de welbespraakte De Jong naar Spartaan’20 en daarna vervolgde hij zijn loopbaan als hoofdtrainer bij het Dordtse Merwede. Daar behaalde hij het grootste succes als voetbalcoach: het winnen van de Dordtenaar-cup! Gerenommeerde clubs als VVGZ, Alblasserdam en Heerjansdam werden onderweg uitgeschakeld door de voetbaldwerg Merwede. In de finale klopte Merwede de torenhoge favoriet Papendrecht met 1-0. „Na afloop kwam hun trainer Maarten de Keizer de alvast meegenomen champagnefles aan óns overhandigen. Dat vond ik een onvergetelijk gebaar. En zo ben ik nog altijd de enige Ridderkerkse voetbaltrainer die zich kampioen van Dordrecht mag noemen.” Na nog een jaartje de jeugd van Spartaan’20 op de woensdagmiddagen te hebben getraind belandde hij nog een seizoen bij de zondag-voetballers van Bolnes. Omdat Reinier Kreijermaat alsnog onverwacht naar Meeuwenplaat verkaste werd Jan gevraagd de ontstane vacature in te vullen. „Het werk dat Rein bij Bolnes verricht heeft heb ik af kunnen maken”. En op z’n tuiniers: „Wat al prima ingezaaid was heb ik mogen oogsten.” Het theepresenteerblaadje met de kampioensfoto van Bolnes erop is nog altijd een trots aandenken in huize De Jong. Na Bolnes keerde Jan uiteindelijk terug bij zijn eerste liefde Slikkerveer waar hij nog drie seizoenen als trainer van de B-selectie de scepter zwaaide. Zo maakten zo’n beetje alle voetbalclubs uit Ridderkerk, behoudens RVVH, kennis met de kwaliteiten van de humorvolle tuinman uit Ridderkerk. 

 

Matchday aan de Kievitsweg! Bolnes speelt vanmiddag een thuiswedstrijd. De controle bij de ‘zebra-poort’ is streng. Leden gratis toegang! Nog lootjes kopen voor de jeugd? Fijne wedstrijd!

 

Schitterend duel om de bal tussen Dammes Dorsman (midden) van Rijsoord en Henk van der Meulen (links) van ASWH. Rechts kijkt Ambachter Ab Ritmeester belangstellend naar dit duel. Tussendoor is nog het gezicht van Rijsoordenaar Leo Lagendijk zichtbaar.

 

 

Wat een plaatje! Slikkerveer speelt thuis aan de Veerweg. Vanaf de ‘kade’ kijken heel veel toeschouwers gratis mee of de keeper deze voorzet onschadelijk gaat maken. Het toegangsloket op de Veerweg diende op last van de gemeente naar het lager gelegen voetbalterrein verplaatst te worden. Gevolg: veel hoger staande zwartkijkers!

 

 

Cor Troost (links) van RVVH haalt met buitenkantje rechts hard uit. Ploeggenoot en de bij vlagen geweldige linkerspits Joop Huizer ziet het gebeuren. In de verte controleert Arnold Monster het gebeuren en blaast Groote Lindt-speler Ad van Veen (zwarte broek) even uit.

 

 

(Jerry) Kruit aan de bal? Dan dreigt er gevaar!

 

Acht geconcentreerde voetbalogen.

 

Zaterdag 11 augustus 1973. 

RVVH-Slikkerveer 1-2.

Volgens de correspondent spelen RVVH en Slikkerveer voor het eerst sedert 12 jaar!!! weer eens een oefenwedstrijd tegen elkaar. Een vriendschappelijk duel dat zich afspeelt voor maar liefst 1500 toeschouwers! De rivaliteit tussen beide Ridderkerkse ploegen zat met name in de periode hiervoor best diep geworteld. Halverwege de jaren zeventig ebde die sportieve ‘vijandschap’ langzaam weg en werd het kennelijk ook weer eens tijd voor een rechtstreekse confrontatie.
We zien een kostelijk fotofragment dat eigenlijk álles weergeeft wat de vier hoofdpersonen ook daadwerkelijk seizoenen lang qua talent in hun mars bleken te hebben.
Links de altijd voor dreiging zorgende, met nummer 7 op de broek, Jerry Kruit. De kleine clowneske publiekslieveling. Dribbelaar pur sang! Balletje aan de voet, wachten op instappen verdediger, actie en voorzet! 
Maar die verdediger rechts is Bas de Jong en die ging je in die tijd niet zomaar voorbij. Jarenlang was Bas het voorbeeld van onverzettelijkheid. Een boegbeeld in de Slikkerveerse afweer. Op de foto loert Bas enkel en alleen op de bal en let meteen even op zijn gebalde rechtervuist, die als het ware bromt: ‘kom maar op Jerry!’
Midden doet loopwonder Rens Breur, wat hij bijkans heel zijn voetballeven voor Slikkerveer heeft gedaan: rennen! Bovendien was Rens een begaafde speler zodat hij best all-round was in zijn jaren! Hier loopt Rens ongetwijfeld weer een gaatje dicht!
En dan uiterst rechts, nog net zichtbaar, George in ’t Veld. Neem maar gerust aan dat goalgetter ‘Sjors’ centraal klaar staat om de eventuele ‘aflegger’ van Jerry te killen tot een treffer. 
Wat verder opvalt is de pure concentratie op de bal van acht voetbal-ogen!

Wat een wereldfoto. Terreinmeester Siem Liedorp van Bolnes is met z’n kalkwagentje bij de middenlijn aangekomen. Het onafscheidelijke peukje vergezeld Siem bij zijn witwerk. De talrijke madeliefjes hebben kennelijk lak aan de kalk.

 

 

 

Een Rijsoord elftal poseert voor de nostalgische oude kleedlokalen en de kantine. De fresco op de witte muur geeft duidelijk aan dat dit het onderkomen van de sv. Rijsoord is.

 

 

 

 

De vlag vertelt het verhaal. Kampioen van de 3e klasse RVB. Let op de détails! Het hele spul moet het met een fraai plantenbakje doen. De groep wordt in de rug gedekt door twee mannen met Al Capone hoeden.

 

 

 

 

Mooie prent uit het duel RVVH-DOVO in de jaren ’70. Links doelman Eddy Zoeter. Goos Nugteren (met bril) en André van der Spoel volgen vol concentratie dit luchtduel. Uiterst rechts is Daan van Hamburg zichtbaar. Op de tribune pikt ras-Slikkerveer-man Cor Bedaf (onder de arm van nr. 8) ook z’n wedstrijdjes bij RVVH mee.

 

 

De spillebeentjes van Frans.

Het tengere postuur van Frans van de Heerik in schril contrast met de bonkige body’s van twee Groen Witters.  Rechts slaat de bijsluitende André Smitshoek het spelmoment aandachtig gade.

 

Zondag 11 mei 1969

De zondagamateurs van Bolnes hebben zich solide ingesteld op de op papier lastige uitbeurt bij De Groen Witten. Het kan spoken aan de Charloise Lagedijk in Rotterdam Zuid en bovendien vechten de Rotterdammers ook figuurlijk tegen een spook: dat van de degradatie! Menig arbiter haalde De Groen Witten vaak door elkaar met een andere Rotterdamse voetbalclub, de RCVV Groen Wit. Niet zo handig trouwens want dan stond je met je fluit ineens aan de andere kant van de stad en zie dan maar eens op tijd op ‘Zuid’ aan te komen! Overigens bestaan De Groen Witten als club hedentendage niet meer. Na een fusie met RTG, ontsproot zich een nieuwe clubnaam: SV Anadolu, welke club later weer fuseerde met RVV Kocatepe. Deze laatste vereniging werd in 2017 door de gemeente Rotterdam vanwege betalingsachterstanden opgeheven. Genoeg gebazeld.Terug naar de wedstrijd. Zoals gememoreerd, de zebra’s zijn vanmiddag gewaarschuwd. Echter na 90 minuten blijkt dat pure kwaliteit, bij gelijke vechtlust van twee voetbalteams, altijd bovenliggend zal zijn. Bovendien lijken De Groen Witten zich ook al min of meer te hebben neergelegd bij de nakende afdaling. Met redelijk gemak neemt de Bolnesser brigade de volle buit mee terug naar de Kievitsweg. Bolnes kan het zich zelfs nog permitteren om heel slordig met dotten van kansen om te springen. Het brengt ons bij het prachtige plaatje van Bolnes aanvaller Frans van de Heerik. Frans had van die dunne spillebeentjes. Alleen al in het rechterbeen van de Groen Witten-verdediger (links) zouden de twee staken van Frans kunnen passen. Frans was een fijnbesnaarde, lichtvoetige snelle spits. Op de foto komt hij weliswaar niet aan scoren toe omdat de Rotterdamse keeper een fractie van een seconde eerder bij een diepe bal is dan de ranke Bolnes-aanvaller. Helemaal rechts is mannetjesputter André Smitshoek controlerend bijgesloten. André keek als karaktervoetballer niet op voor het maken van een paar extra meters. Maar terug naar hoofdrolspeler Frans en het scoreverloop. Van de Heerik was belangrijk in dit duel. Hij reageerde attent op een snel genomen vrije trap van Smitshoek, 0-1. Na de pauze scoorde Joop Herrman, na een fraaie pass van Piet van Dijk de 0-2. Joop tikte ook de 0-3 binnen, nadat Frans een heel stel Groen Witters duizelig had gespeeld. Na de Rotterdamse 1-3 legde André Smitshoek, vlak voor tijd, de 1-4 eindstand vast.

 

Een wereldfoto van de een veteranen-team van Bolnes anno 1948. De echtgenote van Aart Pijl (staande 2e vanaf rechts) heeft Aart’s tenue veel te lang in de zon laten drogen.

 

 

Rijsoordenaar Gerrit Bestebreurtje (2e van links) speelt de vermoorde onschuld in een wedstrijd met profclub DFC. De kans is zeer groot dat de zittende nr. 4  even hiervoor ‘spontaan’ met Gert in aanraking is geweest.

 

 

Zo mooi deze prent! Teamfoto voor de wedstrijd van SHO-Slikkerveer. Hier staan me een paar winnaars. Uiterst rechts gebruikt Bartel Ouwens de schouders van de gehurkte Arie van Beek als steun. Links geknield, toppertje Paul Ambachtsheer. Het wordt 3-6 vanmiddag!

 

 

 

Aan RVVH-bestuursleden geen gebrek. Maar liefst 10 man! Bas Verveer (staande 2e van rechts) naast Henk Joosse (staande 3e van rechts), Theo Huizer (zittend 2e vanaf links) naast Siem Bot (zittend 3e vanaf links) hebben er menig vergaderuurtje voor hun club opzitten.

 

 

‘Mannen, de foto is al genomen hoor!’

De kersverse 4e klasser van de zondagselectie van Bolnes zoekt wat onwennig naar de juiste pose voor de fotograaf.

 

Donderdagavond 10 augustus 1972


V.L.N.R: Trainer Henk in’ t Veld, Piet van Dijk, Henk Kooiman, Dries de Ridder, Joop Herrman, Frans Herrman jr., André Smitshoek, Cor Sparreboom, Dick Huizer, Peter van Oosten, Arie van Weijen, Gerrie Huis in ’t Veld en Jaap Snijders. 

En kijk hier dan! De vakanties zitten erop! Het is vanaf nú weer volop trainen geblazen. De voorbereidingsperiode is gestart. Een groot gedeelte van de A-selectie van de zondag-voetballers van Bolnes poseert voor de camera. Nou ja, poseert…., het is ook allemaal best even wennen zoveel aandacht. Je krijgt de indruk dat niet iedereen zich een juiste houding weet aan te meten. Je zou kunnen concluderen dat de ‘ontspanner’ van het fototoestel z’n werk te vroeg heeft gedaan voor dit 14-tal. Maar wat maakt het eigenlijk ook uit. Ontspannener zoals deze plaat zich weergeeft kun je eigenlijk niet op een foto komen. Het Ridderkerks voetbal floreert bij aanvang van het komende seizoen 72/73. Slikkerveer, Rijsoord, RVVH starten in de 2e klasse terwijl de beide Bolnes afdelingen hun kunsten in de 4e klasse van de KNVB mogen vertonen. Voor de zondag-afdeling van Bolnes is dit een historische gebeurtenis. Voorzitter Frans Herrman is zo trots als een pauw blijkens een interview dat hij, nog in het oude clubgebouw, met onze sportredacteur voert. Bolnes staat met haar beide hoofdselecties (zaterdag- en zondagafdeling) op de voetbalkaart. Het zijn drukke tijden aan De Kievitsweg. Binnenkort wordt de overstap naar de ‘overkant’ gemaakt. Het nieuwe seizoen zal op het splinternieuwe sportpark afgewerkt moeten gaan worden. De velden zijn daarvoor deels geprepareerd maar de bouw van het nieuwe clubhuis blijkt nog niet te zijn afgerond. Een ton in guldens (fl. 100.000!!!) heeft de actieve bouwcommissie weten binnen te harken om met name de inventaris van het nieuwe verenigingsonderkomen te faciliteren. En voorzitter Herrman ontvouwt zijn verdere plannen. Met een nieuwe hoofdsponsor zijn er verregaande onderhandelingen. Ook wil de preses voor het nieuwe seizoen shirt-rugnummers invoeren bij de eerste elftalspelers om het publiek nog meer service te bieden. Het is maar dat u het weet. Kortom het zijn hectische weken voor Herrman sr. En dan terug naar de foto. Trainer Henk in’ t Veld , uiterst links weet als geen ander dat het aanpoten gaat worden voor zijn selectie. De weg naar omhoog is ingeslagen maar op het zelfde niveau blijven, dat vergt beduidend meer daadkracht. Als je de kiek verder analyseert dan is Frans Herrman jr. (7e vanaf links) zo’n beetje de enige die goed beseft dat de foto op het punt staat genomen te worden. Samen met Dick Huizer (5e vanaf rechts) is hij vanaf de junioren overgeheveld naar de hoogste zondagselectie. Overigens tuurt Dick, keurig met z’n handen over elkaar kennelijk naar een heel ander vogeltje. Tussen Frans en Dick heeft André Smitshoek ook weinig zin om er een pakkende groepsfoto van te maken en ach het maakt er de momentopname alleen maar grappiger door. Géén eenheid in trainingskleding, geen feeling voor de foto! Doe maar gewoon, dan doen we al gek genoeg. Tegenwoordig profileren de jonge, moderne voetbaltrainers zich met zogenaamde ‘chaos-oefenvormen’. Zou In t’ Veld zijn tijd wellicht ver vóór geweest zijn? Enig systeem valt in deze prent in elk geval niet te ontdekken. En voor de verwende voetballers anno heden: ‘klaag a.u.b. ook nooit meer over de kwaliteit van eenheid in trainingskleding’. Want je ziet het nu met eigen ogen; zo ging het er in 1972 aan toe! Deze trainingen werden nog op het oude ‘terrein’ afgewerkt. Dat gold niet meer voor de wedstrijden. Het omkleden vond noodgedwongen nog plaats op de oude accommodatie. Een loopplankje over de sloot diende als sluiproute naar het nieuwe sportpark om aldaar de eerste vriendschappelijke wedstrijden af te werken. Later in het seizoen werd ook het nieuwe clubhuis geopend waardoor het oude complex definitief tot het verleden behoorde. Daarmee werd echte voetbalhistorie op Bolnes afgesloten en een nieuw ‘zebra’-tijdperk ingeluid. 

 

 

Een heerlijke scherpe ‘kap’ van Bolnes-aanvaller Arie Troost. Rijsoord-verdediger Cor van Batenburg lijkt gefopt. De karakterboys Bert de Snoo (links) en Ad Bossers (rechts) zien het gevaar.

 

 

Een bijeen geraapt voetbaljournalistenteam. Herkenbaar o.a. staande links Wim Huisman en gehurkt de Slikkerveerspeler Goos Picauly (2e van links). Naast Goos zit Oranje-documentalist Matty Verkamman en de RVVH-spelers Kees van het ’t Zelfde en Henk Sterkenburg.

 

 

Het is Pinksteren 1957. Vanmiddag is er een internationaal duel aan de Veerweg. Slikkerveer speelt tegen de Duitse 1e klasser S.C. ’07 Bad Neuenahr. De aanvoerder van Slikkerveer heeft een herinneringscadeau in de hand. De presentatie ziet er strak uit. Trouwborst, Van Driel, Verhoeven en Van Beek scoren namens het winnende Slikkerveer (4-1).

Een uitwedstrijd van RVVH. ‘Sjors’ in ’t Veld knijpt de oogjes dicht. Vijf tegenstanders in de buurt is ook best wel een beetje beangstigend.

 

 

 

De goeie hoek voor Piet én de verkeerde hoek van Theo!

Zondag 12 maart 1967.

 

 

Het zondag-elftal van SV Bolnes speelt thuis tegen D.O.K. Op het knusse voetbalterrein aan de Kievitsweg wordt het in degradatiegevaar verkerende D.O.K. op een regelmatige 4-0 nederlaag getrakteerd. Adel verplicht voor Bolnes want het team nestelt zich na deze ‘tweepunter’ én het onverwachte verlies van koploper D.E.H. weer als medekoploper (naast D.E.H.). Er woedt een bloedstollende titelstrijd in de in de 1e Klas A, afdeling Rotterdam. In de voetbalvolksmond beter bekend als R.V.B. (Rotterdamse Voetbal Bond). Hoewel Ursus en N.R.C. met één wedstrijd minder gespeeld als runner-ups op de loer liggen! Het is maar dat u het weet!
Het is maart, dus het hoofdveld heeft al aardig wat te lijden gehad en lijkt er zo te zien niet optimaal meer bij te liggen.
Na de vrij magere ruststand van 1-0 (fraaie kopbal van topscorer Koos van Es) moet Bolnes, na de thee ook nog eens tegen een meer dan behoorlijke windkracht opboksen. Dat hoeft echter niet altijd een nadeel te zijn. Bovendien is er ook een licht voordeel omdat de ‘zebra’s na de pauze naar de kantine toespelen, richting de eigen supporters. 
Het foto-moment is een strafschop van Bolnes-speler Piet van Bruggen die doelman Theo Kraanen met een zuiver gemikte kalktrap op het verkeerde been zet. De ouderwetse bal ploft heerlijk tegen het fraai geknoopte witte garen, terwijl de lichaamstaal van keeper Kraanen, (het lijkt wel op een starthouding bij de 500 meter schaatsen), lijkt te zeggen: ‘kansloos’!  
Het is de alles beslissende 3-0 (mede-topscorer Frans van den Herik scoorde de 2-0 en de 4-0) en twee van de drie zichtbare ploeggenoten van de doelman Kraanen lijken het met beide handjes in de zij allemaal wel te geloven. De letters D.O.K. staan trouwens voor Door Oefening Krachtiger en de beleidsbepalers van D.O.K hebben er geen gras over laten groeien dat ze trots zijn op die letters gezien de 3 fors uitgevallen KAPITALEN op de rugzijde van de trui van Theo! Of zou Theo, zoals heel veel keepers uit die tijd de trui zélf van die grote letters hebben voorzien, op de misschien wel door oma gebreide trui. Misschien had Kraanen wel de humor van ‘ Doelman Of Keeper’……zeg het maar!
Trouwens over kranen gesproken. In de verte zien we een kraan van één van de scheepswerven uit Bolnes. Hoe het ook zij, doelman Kraanen koos hier voor een andere, verkeerde hoek. En hoe eindigde de titelstrijd uiteindelijk? De zondag-acteurs van Bolnes moesten de kampioens-eer helaas aan D.E.H. laten.

 

Wethouder Van Kogelenberg lijkt een tikkeltje last van z’n rug te hebben tijdens zijn speech richting het Bolnes-bestuur. Nees Flach (met bril) is één en al aandacht. Tweede vanaf rechts zittend de vermaarde Bolnes-voorzitter Frans Hermann sr.

 

 

Rijsoord-speler Arie Wilschut op de schouders na het behaalde kampioenschap. Sponsor Unicef vindt het allemaal geweldig. Rob Terlouw heeft meer oog voor de champagnefles.

 

 

De spelers- en supportersbus van Slikkerveer vlak voor het vertrek naar een promotiewedstrijd. Olieboer Leen van der Spoel inhaleert nog even de spanning  weg. Wim van Sintmaartensdijk (3e van links) en Klaas Verschoor (3e van rechts) hebben oog voor de fotograaf.

 

 

 

Prachtige actiefoto op het ‘oude’ Sportpark. Seizoen 72/73. RVVH-doelman Cees de Baat gaat stijlvol een tegenaanval onschadelijk maken. Verdediger Arie Stolk loopt eventueel het gaatje nog dicht naar het onbeschermde doel. Jan van der Waal links volgt nauwlettend de situatie. Boven de linkerarm van De Baat is nog RVVH-centrum verdediger Hans Statz zichtbaar.

 

 

 

Rijsoord boekt ‘Monster’-score!

 

Zesentwintig actieve ogen volgen de route van de (voor ons) onzichtbare bal! Gert juicht al!

 

 

Zaterdag 17 december 1966

De thermometer haalt nauwelijks de 9 graden en het zonnetje valt vanmiddag in geen velden of wegen te bekennen. Ook niet op het speelveld van voetbalvereniging Rijsoord, hetgeen gezien de wintermaand december ook niet helemaal onlogisch is. De plaatselijke trots speelt z’n laatste thuiswedstrijd in het kalenderjaar 1966. Ze moeten hun koppositie verdedigen tegen Monster. De heenwedstrijd in september eindigde in een deling, 1-1. Die tweekamp werd gek genoeg in het naburige Naaldwijk afgewerkt vanwege een renovatie aan het thuiscomplex van Monster. Achteraf is dit wellicht een duur puntverlies gebleken omdat de Westlanders momenteel ergens in de onderste regionen van deze 3e klasse B bivakkeren. Een gemotiveerd Rijsoord pakt de tegenstrever meteen bij de strot. En het fotofragment neemt ons mee naar de volle pressie van de ‘kraaien’. Maar liefst zeven geel-zwarte-streepjes inclusief doelman Arie van Geest tonen grimassen die zijn geslagen of beter gezegd: verslagen! We zijn hier getuige van de altijd belangrijke 1-0. Zesentwintig actieve ogen zien het allemaal verduveld geconcentreerd van dichtbij gebeuren. Je kan niet zeggen dat er ook maar één iemand verzaakt als het gaat om het moderne ingevoerde voetbalwoord: intrinsieke motivatie! Dit is een voorbeeld van persoonlijke, innerlijke, meelevende passie. Alle ogen observeren, hoewel ongetwijfeld met gemengde gevoelens, de route van de niet zichtbare bal. Eén Rijsoordse acteur beschikt kennelijk over arendsogen. Zijn lichaam is al opverend van de grond en juichend heft hij beide armen richting het grijze wolkendek. Het is Gert (Gerrit) Bestebreurtje. Hij zal over enige seconden het middelpunt van een Rijsoordse huldiging worden. Die 1-0 is trouwens ontstaan na een familie onderonsje. Linkerspits Henk Bestebreurtje heeft enkele ogenblikken terug, een vrije trap onverwacht slim breed gelegd op z’n ‘neeffie’ Gert. En Gerrit, alias ‘De Beer’, een overigens geërfde bijnaam van z’n pa, wist doorgaans wel raad met vuurpijlen van afstand. Bij Monster kunnen alle goeie voornemens meteen de prullenbak in. Er zijn amper 3 minuten gespeeld. Hooguit een paar teamgenoten hebben het genoegen gehad om ook maar één keer een bal te raken. De eerste meters voor keeper van Geest zijn meteen een kort wandelingetje naar het net. Lekker hoor, zo’n start! Het toeval van deze openingstreffer brengt ons nog even terug naar de heenwedstrijd destijds in Naaldwijk. Ook daar waren het de Bestebreurtje-neven die, familiair combinerend, de enige goal in de boeken wisten te zetten. Voorzet Henk! Doeltreffende kopbal Gert. Als we de prachtige plaat verder uitpluizen zien we helemaal links flankspeler Andries Lagendijk. Ook vermeldenswaardig, tussen de twee witte terreinpaaltjes, de koukleumende supporter op klompen. Vanuit de verte ziet ook rechtsback Cees van de Berg de bal tot zijn genoegen tegen het nylon ploffen. Arie Baas en Kees Rutten rechts gaan straks in de juichstand. Arbiter Buitendijk kijkt, enigszins verscholen, doch zeer attent om het hoekje mee. Deze leidsman beschikte kennelijk eveneens over een paar juwelen van ogen, want zonder tussenkomst van de VAR keurt hij een streep van Henk Bestebreurtje, net na rust goed, hoewel de bal terugspringend van de lat nauwelijks over de krijtlijn lijkt te zijn geweest! Het lijkt erop dat ook hij hier dusdanig verrast is dat Henk de vrije trap vernuftig heeft breed gelegd en niet gekozen heeft voor een ‘directe’. Deze 1-0 vormt de inleiding tot een heuse monsterscore. Het terrein van Rijsoord is in deze fase van de competitie al wat groen aan het verliezen maar de thuisclub zélf laat er vanmiddag ook geen gras over groeien. Monster krijgt vanmiddag een enorm pak slaag. Het wordt maar liefst 6-1. En daarom nog voor de volledigheid ere wie ere toekomt. Na Gerrit’s 1-0 scoorde Andries Lagendijk uit een keeper-rebound de 2-0. Hierna geeft de arbiter zijn zegen, ondanks hevig tegenstribbelende Monster-spelers, aan de dubieuze treffer van Henk Bestebreurtje, 3-0. Na de 4-0 van Kees Rutten redt Rinus Voois de eer voor Monster na zijn heerlijk genomen vrije trap, 4-1. Rutten kopt vervolgens de 5-1 binnen en Monster-verdediger Looije scoort uiteindelijk ook nog een keer. Helaas voor hem en zijn teamgenoten wél tegen zijn eigen nylon, 6-1. Niet leuk voor hun! Daarom gaan we eruit met een cliché. Volgend jaar (1967): nieuwe ronden, nieuwe kansen! 

Drukte rondom het Pelikaan-doel van keeper Arie Stam. Bolnes-kanjer Cees Liedorp (links) gaat er dit keer even niet voluit in.

 

 

 

Jeugdelftal van Rijsoord. Herkenbaar o.a. ‘melkboer’ Piet Haasdijk (staande 2e van links), gehurkt (3e vanaf rechts) Kees Rutten.

 

 

Wat een schitterende elftalfoto van de voetballers van Slikkerveer. Leider, gentleman Leen Opmeer (links staand) staat er pico bello bij. Dit is een mooi stel! De kranen op de achtergrond bij De Noord vormen het prachtige achtergronddecor.

 

 

 

RVVH speelt thuis tegen Huizen. Het betreft een duel om de landstitel. ‘Peet’ Brouwer showt de meute dat hij niet de allerbeste kopper is.

 

 

 

Dominee Jelbert Versteeg.

 

De blauwwitte ‘dominee’ predikt hier: voetbal!

 

Zaterdag 26 september 1998.

Bolnes Floreant 1-2

Een mooie nazomer-zaterdagmiddag aan de Kievitsweg heeft best veel toeschouwers naar de ‘Bolnesser Berg’ gelokt. SV Bolnes verkeert in een lastige fase want het wordt weer eens tijd voor een overwinning na drie competitienederlagen op rij! Het eerste schot in de roos is van de fotograaf. 
Een beter moment van vereeuwiging van een voetbalfragment kan een fotograaf zich namelijk niet wensen! We zien links de destijds 22 jarige Jelbert Versteeg een voorzet (…óf is het een schot op doel..?) afleveren. De rijzige Floreant-verdediger komt te laat om de actie van het jonge Bolnes talent te dwarsbomen. Is het stof wat onder zijn linker voetbalbalschoen opwelt of de verse kalk van een pas getrokken krijtlijn? Jelbert is de stille kracht in het elftal. Hij is een dynamische middenvelder met aanvallende kwaliteiten. Het liefst duikt hij achter een diep staande spits op. Hij is een krachtmens. Ook is hij multifunctioneel, want een positie als centrale, inschuivende verdediger, voert hij ook moeiteloos uit. Jelbert komt uit een keurig nest. Een nette jongen, de ideale schoonzoon voor een trainer. Maar Jelbert heeft ook een probleem, althans hijzelf niet zozeer máár wel zijn trainer.
Jelbert studeert voor dominee in Kampen en moet derhalve veel trainingen bij zijn club Bolnes noodgedwongen overslaan. Jelbert zoekt het letterlijk hogerop, namelijk: de kansel! 
Net als zijn vader, die predikant in Bolnes was. Maar omdat Jelbert zaterdags presteert en daardoor een onomstreden basisspeler is wordt het door trainer en selectie (het niet altijd met de groep mee kunnen trainen), gepikt. In een later stadium pakt hij zijn trainingen overigens bij de plaatselijke grootmacht DOS Kampen mee waar ze hem uiteindelijk een dusdanig interessante speler vinden dat hij uiteindelijk ook daar nog 5 seizoenen zijn klasse, waaronder 3 seizoenen op hoofdklasse niveau showt, meestal als centrale verdediger! 
Bij het weerzien van de fraaie ‘kiek’ geeft ds. L.J. Versteeg de kortste preek uit z’n carrière: “ Tja, ‘t is echt een hele mooie foto. Het komt me ook nog wel vaag bekend voor. Ik heb het knipsel vast nog wel ergens liggen, ha,ha! En ook best nog wel aardig wat mensen langs de lijn.”    
Inmiddels ‘staat’ (want dát doen dominees) Jelbert in de Veluwse gemeente Epe, nadat hij als afgestudeerd predikant ook nog actief voetbalde bij Z.B.V.H. in zijn 1e gemeente Zuid Beijerland.
Ook bij de plaatselijke voetbalclub E.Z.C’84 in Epe maakte hij de nodige meters op de groene mat.
Terug naar de wedstrijd. Jelbert kon helaas ook de 4e nederlaag op rij voor Bolnes niet voorkomen maar was in elk geval nauw betrokken bij de aansluitingstreffer, vermeldt het verslag. 
    

 

 

Actiemoment uit derby Bolnes-Rijsoord. Bolnes-speler en ex-RVVH-er Kees van ‘t Zelfde moet er een beetje van blazen als hij Arie Wilschut ’s tackle ziet op de bal. Ed de Kruijff (rechts) wil het speeltuig juist graag aan zijn voet houden.

 

 

 

Schitterende team-foto van Rijsoord. Dit was jarenlang een gouden lichting voor Rijsoord. Bas Blaak, gehurkt uiterst rechts, zit inwendig mee te genieten van deze topformatie.

 

 

 

De mannen van BVV OLIVIO A, de voorloper van het huidige SV Slikkerveer, showen in deze fraaie teamfoto hun behaalde titel. Een krijtje en een lei vertellen ons dat we vandaag mee mogen kijken in de jaren ’30. Trainer Huizer heeft zelfs keurig z’n hoed even afgedaan voor dit vereeuwigde moment.

 

 

Waanzinnige fraai vastgelegd actiemoment. RVVH speelt thuis aan De Molendijk tegen VVGZ. Doelman Hennie Held  (wat ’n naam voor een keeper!) probeert superspits Siem de Waard het scoren te beletten. RVVH-verdediger Ab Punt kan niets meer doen dan toekijken.

 

 

„Proberen zo lang mogelijk de 0-1 te voorkomen.”

 

Joost Huijsdens (links) en Herman Driesens (rechts) moeten een middagje verdedigen! 

 

Zaterdag 28 augustus 1993.

Ouderwetse drukte op Het Sportpark. En die tamtam is er ook niet voor niets vanmiddag. In het kader van het 75 jarige bestaan van RVVH speelt Hercules een jubileum-wedstrijd tegen Feyenoord. Het enige dat je als organiserende club dan nog nodig hebt is: goed weer! Welnu, de zon schijnt er vrolijk op los. Feyenoord is op volle oorlogssterkte naar Ridderkerk afgereisd. Meer dan 3000 kijkers heeft de kampioen van de eredivisie, van het afgelopen seizoen, naar de aftrap gelokt. Onder leiding van trainer Willem van Hanegem hebben de kuipbewoners het legioen in seizoen 92/93 eindelijk weer eens op een knus ommetje richting Coolsingel getrakteerd. Voor de ‘dertiende’ keer sluit Feyenoord een competitie af met een titel. Een betere planning voor een jubileum-duel valt niet te bedenken. De meest recente eredivisiekampioen komt op bezoek. Een voltallige selectie, een propvolle accommodatie en fantastisch weer. Wat wenst een organisator zich nog meer. Bij de aftrap omstreeks 16.00 uur staan naast aanvoerder André Nugteren nog twee Ridderkerkers. Het betreffen Feyenoord aanvoerder John Metgod, die al jaren in Slikkerveer woont en de bekende Ridderkerkse arbiter Martin van de Herik. Hij is de man die de wedstrijd in goede banen moet leiden. De momentopname is niet toevallig een foto vanuit verdedigend perspectief genomen. Want als je iets van te voren weet, met dit soort wedstrijden, is het wel dat je als amateurvereniging 90 minuten lang met elf ruggen tegen een muur wordt gedrukt. Hoe hoog gaat de score worden? Houden we het onder de 10? Nou, nee dus! Het wordt 0-11! Is dit Leuk? Zeker wel. De toeschouwers komen namelijk voor spektakel. Zelfs de meest doorgewinterde RVVH-fans hebben met zo’n uitslag niet al te veel moeite. Maar dit gaat niet helemaal op voor de acteurs van Hercules. Die vinden het ook geweldig om tegen hun, in de meeste gevallen, idolen te spelen….maar 0-4 of 1-5 had eigenlijk wel het matje moeten worden. Bij het zien van de foto weet Herman Driesens nog exact de uitslag. „ Jazeker. Het werd 0-11! Als je tegen dat soort gasten speelt dan denk je al na 20 minuten dat jezelf nooit heb kunnen voetballen. De bedoeling vooraf was om de 0-1 zo lang mogelijk uit te stellen. Maar na 40 seconden kreeg Feyenoord al een vrije trap binnen de zestien. Een belangrijke nieuwe regel was juist dát seizoen ingevoerd: terugspelen op de keeper oké, maar de doelman mag de bal niet in de handen oprapen. John Fraanje was net terug van vakantie. Die was wel de laatste die zich in dat soort regels verdiepte, ha, ha! Da’s lekker, na 1 minuut spelen, 0-1, via Van Gobbel volgens mij, pfff”. Voor Herman was het deze zaterdag sowieso een bijzondere middag omdat hij tegen zijn zwager Feyenoorder Bobby Petta speelde. Op de foto zien we vier spelers, waarvan gek genoeg, die ene Feyenoorder, misschien wel de minst bekende is. Omzoomd door een heerlijk ontspannend toekijkende massa zien we rechts RVVH-stylist Herman Driesens. Samen met allrounder Joost Huijsdens (links) controleert hij de fanatieke onderschepping van een van een Feyenoordaanval door doelman John Fraanje. ‘Pfff, gelukkig, deze doelpoging gaat er niet in’, zeggen de stemmetjes in de hoofden van Herman en Joost. En dat brengt ons bij die mysterieuze, keurig over Fraanje heen springende Feyenoorder. Het is de 20 jarige IJslander Arnar Bergmann Gunnlaugsson. Samen met z’n tweelingbroer Bjarki speelden beiden twee seizoenen bij Feyenoord. Arnar draafde 9 keer op voor de Rotterdamse hoofdmacht. Zo zie je maar weer. John, Joost en Herman zijn veel bekender dan Arnar. Daar zullen ze in Ijsland ongetwijfeld heel anders over denken. Voor de statistieken: John Metgod, Rob Maas, Ruud Heus maakten elk 2 treffers per speler. Ulrich van Gobbel, John van Loen, Rob Witschge, Mike Obiku en Bob Petta allemaal één.

 

 

 

Mooie kleurenprent van 1e elftal van Bolnes. Trainer Arie Baas (staande links) en elftalleider Nees Flach sr. (3e staand vanaf rechts) showen hun modieuze leren jasjes. Uiterst rechts staat alleskunner Gert van Dongen.

 

 

Mooie foto uit Teheran. Het Nederlands amateurelftal speelt tegen Iran. De doelman van dit team is Henk Schouten. In de ‘sixties’ was Henk een bonk van een keeper bij Rijsoord.

 

 

Het Ridderkerks elftal met maar liefst 5 geselecteerde Slikkerveer-spelers poseert op het Sportpark. Als 2e staande vanaf rechts aanschouwen we de sympathieke ‘wonderdokter’ Will van Blijderveen.

 

 

Eind jaren ’50. Werkendammers en Ridderkerkers bikkelen er op los: oftewel Kozakken Boys tegen RVVH. Links zien we Bas Krouwel en nog een glimp van het gezicht van de jonge Arie Dekker. 

 

 

Het sprintkanon van de Vlasstraat.

Zaterdag 19 april 1986.

 

Rijsoord-JAC 3-0.

We zijn getuige van een prachtige ‘plaat’ waar de pure snelheid werkelijk van afdruipt. Vanuit rechts komt Arie den Uijl, niet voor de eerste keer in zijn voetballoopbaan, het zoveelste vijandelijke strafschopgebied binnenstormen! In dit geval de ‘zestienmeter’ van de Haagse voetbalvereniging J.A.C. (Jac Archipel-Ornas Combinatie). Power, sprinten, mouwen opgestroopt én het oog nauwlettend, op de ongetwijfeld door hemzelf enkele seconden eerder reeds getoucheerde bal, gericht. Zijn gespierde torso doet het streepjes-shirt nog nét niet uit z’n naden barsten! De meeste verdedigers waartegen ‘Arie’ speelde kenden alléén zijn hielen!  Misschien was dit sprintkanon van de Vlasstraat in de jaren ‘tachtig’ wel de snelste voetballer uit Ridderkerk en omstreken. Deze foto is daarom alleen al uniek omdat ie niet bewogen is! “Ik kwam destijds vanuit Enschede in Bolnes wonen. Ik meldde mij aan bij RVVH met goede papieren van Enschedese Boys, de voorloper van het FC Twente van tegenwoordig. Bij RVVH zeiden ze doodleuk dat ik maar in B4 moest gaan beginnen. Wat is dat joh, antwoordde ik… en toen ben ik naar Rijsoord gegaan.”
Arie toonde ook in deze wedstrijd zijn voorbereidende klasse want in alle drie gescoorde doelpunten had de tweebenige flankspeler van Rijsoord een belangrijke inbreng. De zogenaamde ‘kenners’ noemden Den Uijl wel eens een beetje ”een blinde,” maar als je zo gruwelijk snel bent dan lijkt het me logisch dat je jezelf ook met het afremmen wel eens in bedwang moet houden! Voor Arie zetten ze dientengevolge gekscherend ‘het hek wel es open’, zodat hij zonder problemen na een actie onbezorgd uit kon lopen!
Maar deze actiefoto spreekt overigens ook verder boekdelen!
De ietwat té zware verdediger links houdt scherp en fanatiek het oog op de bal gericht en is zelfs volledig los van de grond, maar lijkt op voorhand geklopt. En kijk je meer  gedétailleerd mee over de schouders van deze verdediger, dan zie je naar adem happende ándere spelers.
Voornamelijk J.A.C.-spelers! Maar neemt u gerust aan dát het voor bijsluitende Rijsoord-aanvallers óf middenvelders óók een pittige klus was om bijtijds in de frontlinie te verschijnen om een voorzet van Den Uijl ‘binnen’ te lopen. Óók rechts van Den Uijl lijkt een verdediger het volledig te hebben opgegeven. Arie den Uijl speelde een groot deel van z’n voetballeven voor Rijsoord. Één keer trok hij zijn ‘stoute’ kicksen aan om het toch eens hogerop te proberen. Het destijds op het hoogste niveau acterende en kapitaalkrachtige Barendrecht haalde de snelheidsmaniak met z’n turbodijen óver om zijn kunsten op sportpark De Bongerd te etaleren. Het uitstapje bleef beperkt tot 1 seizoen. Daarna keerde hij weer terug bij Rijsoord om vervolgens nog een aantal seizoenen bij  De Zwerver uit Kinderdijk z’n buitensporige snelheid te showen. En waarom lezen we nooit meer iets meer van J.A.C? Welnu, de Haagse historische club heet tegenwoordig S.V.C’ 08. (Scheveningse Voetbal Combinatie 2008), na een geslaagde fusie met SV’35.